Lara in z’n achteruit

In een woord geweldig zong Ronnie Tober eens. Ik zou het niet beter kunnen zeggen. Aan het begin was het allemaal vooral heel grappig. Met een boot door de school, volgens mij is het nog nooit gebeurd en ik vraag me af of het nog eens gaat gebeuren. Een leuk team dat hadden we zeker. We hebben elkaar beter leren kennen, misschien iets te vaak de grens opgezocht. Vooraf had ik nooit gedacht dat er zoveel bij zou komen kijken. Simpel telefoontje van naar een man, levert een boot. Wat brieven levert honderd euro en alle bij elkaar een heleboel werk. Maar het was zeker de moeite waard. Na een onzinnige technische herkeuring was er natuurlijk de ramp van het gat in de boot. Op dat moment was ik de afgrond nabij. Maandenlang gewerkt, alles eraan gedaan om die verdomde deadlines te halen en dan gaat er zoiets onbenulligs mis. Ach ja alles wat uiteindelijk in orde en zowel de vaartest als de zwemtest werden met goed gevolg afgelegd.

Varen, varen over het Veerse Meer

Een proloog gaf de gehele zaak hoop. Door onstuimig weer hadden we de Kruisweg mooi tuk. Maar behalve dat is het natuurlijk een geweldige overwinning dat als er zoveel boten uitvallen wij wel gewoon blijven drijven. Na alle stress vooraf en tijdens de proloog, heb ik vooral geleerd wat meer vertrouwen in medeleerlingen te hebben. Soms moet je gewoon dingen uit handen geven, je bent uiteindelijk een team, en een team werkt samen. Het was enorm gezellig om met zijn allen op weg te zijn en voor dat doel te gaan. De kick die ik kreeg toen we in Middelburg serieus over de finish voeren, was geweldig. Zo lang gewerkt eraan en voor de verandering lukte alles een keer.

Ik heb beet!

We hebben de meest geweldige tijd gehad en enorm leuke mensen ontmoet. Het is ongelooflijk leuk om allemaal mensen te ontmoeten, met verschillende achtergronden maar toch een overeenkomst hebben. Het was een geweldige week die ik ondanks alle nadelen nooit en te nimmer had willen missen. En voor iedereen tegen wie ik ben uitgevallen, sorry. Weet dat ik het enorm  leuk vond om met jullie samen te werken.

Door de ogen van Paul

Week 25, de week van de waarheid. Zal de boot toch wel blijven drijven? Hoe zit onze boot in elkaar in vergelijking met de anderen? Hadden we toch, naar andere gekeken hebbende, dingen beter op een andere manier kunnen doen? Of zijn we juist blij moet onze toch wat robuuste boot? Dinsdag werd dit gelijk al op de proef gesteld en bleken we een erg goede keuze te hebben gemaakt met onze gele catamaran! Want het waaide namelijk tamelijk hard waardoor er erg hoge golfslag was en een vervelende stroming… Maar door onze robuuste gele boot hebben wij, en dan vooral Fred die lag te koukleumen op de boot, dit toch netjes overleeft. In tegenstelling tot heel wat andere teams. Dit heeft ons, en dus ook mij, erg veel blijdschap gegeven en natuurlijk hoop voor het verloop van de rest van de week. Woensdag was het weer wat opgeklaard en mocht Suzanne aan de start komen voor een wat zonnigere ronde Veerse Meer. Op een wat knullige start na kende de 25km lange etappe een goed verloop.

Tja als je schroefjes vastdraait, moeten ze eens los...

De woensdag was ook de dag dat we onze nieuwe Friese vrienden hebben ‘’ontmoet’’. Hiervan zullen wij nog een hele week profijt hebben in de vorm van gezelschap en heel wat nuttige tips over verbeteringen voor volgende jaar(als meneer Schuurbiers weer een groepje leerlingen zo enthousiast kan maken als dat wij dat waren!). Donderdag moesten we vroeg opstaan want we moesten om 8 uur in Gent zijn, dan werden de boten te water gelaten. Deze dag was het grote moment voor Merel en Jan die respectievelijk het eerste(door de binnenstad van Gent) en het tweede deel van de etappe(de rest naar Terneuzen) gingen varen. Terwijl Merel  onderweg was met onze gele boot naar de start, ging de rest van het groepje, inclusief meneer Schuurbiers en de moeder van Merel, site-seeing doen in het centrum van Gent(dat was niet geheel express). Na heel wat interviews voor de krant, tv en radio moest Merel starten om vervolgens 4.2km te moeten varen en 7km onder toezicht moest varen naar de herstart waar Jan aan ging deelnemen. Waar vervolgens Jan de race heeft uitgevaren met wat kleine probleempjes zoals een motor die stil viel. De volgende dag, vrijdag, was Lara aan de beurt. Zij ging van Goese Sas naar Goes varen om vervolgens ongeveer het zelfde rondje weer terug te varen. Veder is hier niet echt iets bijzonders gebeurt behalve dan dat ik mijn eerste echte aanrijding met een auto heb meegemaakt en ook zeker heb gevoeld. Lara heeft hier erg netjes gevaren en door wat stuur problemen bij de Kruisweg (die vonden het opeens leuk om i.p.v. rechtdoor te gaan rondjes te gaan varen) hadden wij voor het eerst een gelijke stand met de Kruisweg maar omdat zij het in een net iets snellere tijd hadden gedaan waren zij, voor de verandering, weer eens eerste geworden…

Smile!

Toen was de laatste dag aangebroken, de zaterdag. De dag waar ze, de mensen van de organisatie, een deel van het parcours hadden geskipt… Omdat het zogenaamd te slecht weer zou worden. Dit vonden wij erg jammer want nou juist onze boot kon zo goed tegen het iets ruigere weer. Maar het betekende overigens wel dat we twee uur later konden opstaan(voor sommige zelfs vier uur later…). Dit was de dag voor Erik. Hij had de eer om het laatste, maar achteraf ook wel strategisch de moeilijkste, etappe te varen. Dit kwam doordat de zon niet tot nauwelijks scheen waardoor de motor het een beetje moeilijk had. Maar desondanks hebben wij, en dan vooral Erik, de gehele etappe uitgevaren en zelfs nog aan het einde, wat overigens bij de wedstrijd hoorde, twee sprints gedaan. En weer konden we terug kijken op een zeer geslaagde dag, en zeker ook op een zeer geslaagde week met alles dat perfect bleef werken niets dat we hebben moeten vervangen alleen af en toe eens een schroefje moeten vast draaien. Dus al met al ben ik, wat het ging over mijn ervaringen en wat ik er van vond, erg blij met hoe alles is gelopen. En was het echt een week om nooit meer te vergeten!!(al zou ik het geen tweede keer kunnen/willen doen;))

Nabespreking door Erik

Zaterdag 27 juni, de Dutch Open Solarboat Challenge 2009 is nu al weer ruim een week voorbij. Jammer natuurlijk, het was namelijk een leuke belevenis die ik niet had willen missen.
Het begon voor ons eigenlijk al zaterdag 13 juni, we hebben die dag de boot naar de Oostwatering gebracht om daar de allerlaatste punten af te werken, zoals de bedrading die nog los onder de boot bungelde. Deze hebben we aan de boot vastgemaakt met tie-wraps.
 Nu waren we klaar voor de laatste testvaarten, deze keer ook echt op zonnepanelen. Iedereen heeft een rondje gedaan en alles was goed.

 

Hoezo ik heb er zin in?

Maandag was de dag van de tests, jammer was wel dat we voor de keuring om 9 uur aanwezig moesten zijn en de zwemtest en veilig varen test pas om 5 uur begonnen. De mannen van de kraan waarmee de boot het water in moest hadden even moeite met het juiste evenwicht zoeken maar verder ging alles goed. Op een kleine tegenslag na, een gaatje in de boot, maar dit was al snel verholpen.
Dinsdag begon Fred met de proloog. De harde wind hoge golven en tekort aan zon werden verschillende teams fataal, maar gelukkig heeft Fred het tot een goed einde weten te brengen. ‘s Middags ben ik vanaf de Oostwatering naar Veere gevaren om daar een sprint en noodstop te maken. Dit ging goed en terug naar de oostwatering was ook geen probleem.
Woensdag ben ik naar school geweest, waar ik wel meteen door mevrouw Verhoeven een klas in werd gevraagd om wat uit te leggen over de race. Donderdag, de etappe Gent-Terneuzen, Merel vaarde het eerste stuk tot in het Gentse havengebied waar Jan het overnam om verder te varen tot aan Terneuzen. Ik vond het leuk om samen met meneer Schuurbiers en Fred telkens een plekje te zoeken om de boot langs te zien komen. Eenmaal in Terneuzen was de lange etappe voorbij, Merel en Jan hebben goed gevaren.

 

En sprinten maar!

Vrijdag ben ik weer naar school geweest. En zaterdag was voor mij zelf de grote dag, ik ging van Veere naar Arnemuiden en van daaruit naar Middelburg varen. Jammer was het dat de zon het aardig liet afweten. In het kanaal door Walcheren ging het allemaal nog goed, maar in het Arne-kanaaltje raakten de accu’s zo ver leeg dat ik een paar keer stil kwam te liggen. Een troost was dat andere boten hetzelfde probleem hadden. Naar Middelburg heb ik nog beter gelet op het verbruik van de motor. Ik heb iets in moeten houden, maar dat is natuurlijk beter dan stil komen te liggen. Eenmaal in Middelburg begon de zon te schijnen en de accu’s laadden op. De twee sprints in de Middelburgse binnenhaven gingen top en daarmee sloten we ook een topweek af.
Al met al vond ik het een heel leuke week. We hadden er natuurlijk al maanden lang naar toe gewerkt, en al die moeite is wel beloond vind ik. We hebben de hele race uitgevaren en we werden ook nog eens tweede van onze klasse. Heel aardig voor de eerste keer.

Merel spreekt

Tja… waar moet je beginnen als je moet terugblikken op een half jaar? Aan het begin dan maar!
“Zouden jullie misschien mee willen doen aan de zonnebootrace?” was de onschuldige vraag van onze leraar NLT. Nou, klinkt best leuk toch? Ja, waarom niet! Wat moeten we hiervoor doen? Het antwoord gaf al aan hoe de rest van het proces zou gaan lopen: “Morgen moet de eerste deadline gehaald worden, namelijk een schets inleveren van het voorlopige idee.”. Vanaf toen is het een race tegen de klok geworden, met de volledige inzet van alle teamleden.
Een van de moeilijkste dingen was het vinden van een geschikte boot, en geen stalen punter bijvoorbeeld. Nadat dit gelukt was, moesten we vooral sponsoren zoeken, voor accu’s, een motor, een frame enz.
Dit heeft heel wat tijd gevergd, waar vooral Lara en ik actief mee bezig zijn geweest. Dit is uiteindelijk bijna helemaal gelukt. Vooral sponsoring in natura was erg handig: de accu’s en het aluminium hebben we gewoon kunnen lenen/krijgen.

 

De shirtjes vallen wel op!

Ondertussen kwam de ene na de andere deadline voorbij, en bijna allemaal werden ze in eerste instantie afgekeurd. Dit gaf ons niet veel zelfvertrouwen, maar we hebben doorgezet! En hoe!
Toen de laatste deadline was gehaald hadden we nog praktisch niets: we waren bezig met een frame en met een elektrisch systeem. De boot lag nog in stukken in de schuur, er moesten nog allemaal dingen geregeld worden als een vlag, peddel of afhoudstok en de race was al over een paar weken. Bovendien waren de zonnepanelen nog niet eens aanwezig!
Na een paar hele schooldagen doorwerken was het dan toch zo goed als klaar. Vooral het vastzetten van de panelen (in middels wel aanwezig) heeft enorm veel tijd gekost.
En dan is het opeens maandag ochtend, om negen uur bij Oostwatering. De boot werd goedgekeurd, er werden zegels aangebracht en we mochten tot 17.00 wachten op een zwem-, vaar- en theorietest. Dat zagen we niet echt zitten, maar uiteindelijk hebben we heerlijke taart gegeten die we zelf hadden gebakken bij Suzanne. We zijn met verve geslaagd voor de zwemtest: we hebben het halve Veerse Meer overgezwommen.

 

De schroefjes waren af en toe een beetje frustrerend...

De dagen die volgden waren vooral gezellig, maar ook hard werken. Als je om kwart voor zes uit je bed moet om naar Gent te gaan, heb je het wel even gehad. Maar als je dan in Gent de hele tocht goed aflegt, en als tweede over de finish komt voelt het toch weer goed.
Ik vond het al met al een geweldige week, zeer leerzaam! Ook de sociale contacten die wij eraan hebben overgehouden (vooral met de Griene Sunnefreters uit Friesland!) zijn ontzettend leuk.
Het is behoorlijk slopend, maar absoluut de moeite waard!

Suzanne kijkt terug

Voor de week begon zag ik er eigenlijk een beetje tegenop. Ik dacht echt dat het saai zou zijn, hoopte dat het snel voorbij was en nam me voor om dit niet nogmaals te doen. Maar dit perspectief werd eigenlijk meteen de andere kant op gedraaid. Het was echt een super week! De groep was gezellig, de leraar was gezellig en bovenal waren de mederacers super gezellig. Vooral de Friezen!

Er zijn altijd mensen toe aan een frisse duik.

De organisatie mag nog wel hier en daar wat bijschaven, maar in principe was alles goed geregeld (vooral het eten). Ik vond de sfeer op de camping ook erg gemoedelijk, gewoon gezellig met iedereen kletsen. Als ik voor volgend jaar weer gevraagd zou worden zou ik het zeker nog een keer doen (als ik geen eindexamens zou hebben dan).

Reflectie volgens Fred

Mijn ervaringen van de afgelopen week zijn erg positief. Het was een erg gezellige week die ik zeker zal herinneren. We hebben misschien geen eerste prijs gewonnen maar we hebben wel een enorme prestatie geleverd door de race heelhuids uit te varen. Deze uitdaging heeft veel tijd gekost maar toch was het fantastisch om dit mee te maken. Een onvergetelijke week, ook dankzij de nieuwe kennissen die we gemaakt hebben in Fryslân en omstreken. Het weer heeft, op de laatste dag na, de hele week meegewerkt om de race tot een goed einde te brengen.

Fred hard aan het werk.

Af en toe wat problemen in de groep maar over het algemeen hebben we gedurende de race geen complicaties gehad. De andere teams waren constant aan het sleutelen aan hun motor of boot terwijl onze boot het zonder kleerscheuren volbracht heeft, een bewijs van het feit dat wij, als onervaren leerlingen, toch in staat zijn om een stevige boot te bouwen. Natuurlijk was dit nooit mogelijk geweest zonder onze docent Ir. G. Schuurbiers. Hij heeft altijd met ons meegedacht, was altijd behulpzaam en heeft, zelfs naast de NLT lesuren, veel tijd in dit project gestoken.

Nog een keertje dan…

Zaterdag spande het er echt om. De avond ervoor hadden we twee belangrijke maar vooral ook leuke mededelingen gekregen. Eerste was dat het theoretisch nog mogelijk is om eerste te worden, tja dat kun je ook negatief opvatten. Ten tweede waren de voorspellingen voor het weer slecht genoeg om de boten op het ponton de sluizen bij Veere door te laten gaan. Dit betekende voor Erik dat hij niet om half 7, maar pas om half 8 aanwezig hoefde te zijn. Toen het andere deel van het team om 10 uur arriveerde lag de boot al in het water en waren we nog maar een half uurtje verwijderd van de start.
Vandaag doen behalve de boten van afgelopen week ook een aantal boten mee die nog niet eerder hebben gevaren of die zijn uitgevallen en toch nog een poging willen wagen. Het is duidelijk te merken dat de meeste boten uit de scholenklasse die alleen vandaag mee doen, nog geen ervaring hadden. Vlak voor de startlijn moesten ze vaart maken, werd omgeroepen. Echter hadden sommige teams de vertaling nodig dat deze uitspraak betekent harder gaan… Tja, beginnelingen. Onze boot had gelukkig wel een spetterende start. Nadat we ook onze vrienden van de Griene Sinnefretter hadden aangemoedigd, moesten we vaart maken om op tijd in Arnemuiden te zijn voor de finish.
En hoe kon het ook anders, mijn hart is vandaag weer een centimeter of 3 gezakt, toen Erik onder een brug doorvoer kregen wij daar de heugelijke medeling dat de accu’s zo goed als leeg waren. Geef toe een beetje zon bij een zonnebootrace is niet zo heel erg overbodig. Gelukkig haalde hij de finish en konden we een uurtje en een bolus later de draad weer oppakken met opgeladen accu’s. Na opnieuw een korte omweg door Arnemuiden, we hebben ons voorgenomen heel walcheren en de bevelanden te zien deze week, arriveren we in Middelburg. Precies op tijd, want Erik komt net aanvaren: weer met lege accu’s.
Het kan natuurlijk altijd beter, maar we konden voor een eerste keer niets beters wensen dan de race uitvaren zoals we afgelopen week hebben gedaan.
Na de lunch waren er nog twee sprints die gewoon gingen, niet helemaal het sterkste punt. De prijsuitreiking was voor onze klasse niet zo spannend, Kruisweg eerste, Breeweg tweede en de Scheldemond had de derde plek bemachtigd.
Voor de A klasse mochten we de Zeevaartschool Vlissingen feliciteren en dankzij de overwinning van vandaag mocht de Griene Sinnefretter zich kampioen noemen in de B klasse. Zo werd ook de C klasse gewonnen door een Fries team uit Sneek.

 
Bij elkaar een geweldige week, maar behoorlijk vermoeiend. Komende week wordt het hard werken, verder zullen alle leden van ons team nog even een stukje schrijven wat de plus- en minpunten waren van deze race voor hun. En er zullen nog wat leuke plaatjes te zien zijn!

First to the finish thing

Zoals beloofd nog even een verslag van de etappe Goese Sas naar Goes en weer terug. De boten gingen rond de klok van 8 ‘s ochtends van het ponton af. De zonnepanelen zaten onder het zout van de Westerschelde, ze hadden windkracht 6 gehad afgelopen nacht. Er was daardoor zelfs een boot met kortsluiting waardoor hij z’n apparatuur brandende aantrof. Gelukkig waren wij weer de laatste om van het ponton af te gaan. Eenmaal in het water was het nog even wachten op de reddingsbrigade om ons door de sluizen te begeleiden.

Zo zien de boten op het ponton er dus uit

Als je nog nooit door de sluizen bent geweest, is het best grappig. Het is niets bijzonders, je moet je alleen goed vasthouden en dat is niet zo handig in je eentje met een boot van meer dan 2 en een halve meter breed en meer dan 5 meter lang. Na de sluizen stond er een sterke stroming waardoor het moeilijk was de boot op koers te houden, daar komt de vele wind nog bij. Op de terugweg is Merel dus maar mee gegaan.

Je zou niet zeggen dat het serieuze concurrentie is...

De start verliep vlot en binnen no time waren we op weg naar de overwinning. Na een kort lusje, was daar bijna het verlossende moment. Ik kon de inhalingsmanuoevre van de kruisweg nog even uitstellen door ze de weg af te snijden, maar uiteindelijk moesten we toch aan de kant voor het Duitse team waardoor ze konden passeren. Het scheelde bij elkaar misschien 2 minuten. Hoewel we als hoofddoel uitvaren houden, zou het leuk zijn toch een keer op dat podium te staan en een mooie prijs te ontvangen.

Alles bij elkaar op een grote hoop.

Na de herstart was er even goede hoop op winst daar het team van de kruisweg wat stuurproblemen had. Helaas was het probleem weer opgelost en werden we voor de finish alsnog ingehaald. Als laatste van het ponton betekende na de race niet als eerste er weer op. Zoals beloofd moest ik ook nog even vermelden dat we gelukkig de tijd konden doden met behulp van het Friese team met De Griene Sinnefretter. Gedurende deze week maken we kennis met steeds meer teams, toch blijkt dat je altijd iets beter op kan schieten met de een dan met de ander.

Suzanne is er klaar voor... -Van afgelopen woensdag-

Vlak voor de barbeque kwam het verlossende woord: zowel Kruisweg als Breeweg had evenveel punten behaald vandaag, helaas had Kruisweg dit in een iets kortere tijd gedaan. Na de barbeque nog gezellig opgetrokken met wat andere teams, daarom geen bericht meer gisteren.
Morgen de afsluiting en de uitslag van de laatste etappe…

Etappe drie

Vandaag weer een lange dag. Vroeg op, lang varen en daarna barbecue met feestje. Geen tijd voor lang verslag, dat volgt morgen.

Veel plezier alvast met het filmpje van vandaag.

Etappe van Gent naar Terneuzen

Vandaag was weer een lange dag. Vanochtend om half 7 (!) vertrek vanaf school, de meest centrale plek toch. Aanvankelijk ging alles goed, het laatste stuk zijn we mooi achter het koning willem I college aangereden. De grootste lol heb je op zulke momenten.

Met ons kwamen ook de boten op het ponton net aan. Deze waren daar gisteravond op geladen (zijn ze van ongeveer 17:00 tot 22:00 mee bezig geweest!).

Alle boten op het ponton, Westerschelde over is net iets té.

Onderweg was niet alles goed gegaan. Onze boot stond niet vast op de trailer en is dus met onze eigen mooie sleepkabel vastgezet, het zeil hebben ze losgesneden omdat we veel te veel wind vingen. Uiteindelijk valt de schade mee en staat na 5 minuten de boot met glimmend schone panelen klaar om het water in te gaan.

Hij kan zelfs vliegen, multifunctioneel die dingen.

Nadat zowel Merel als Jan op de boot zijn gestapt, gaan we met zijn allen richting Voorhoutkaai voor de start. Voor Merel en Jan een kort ritje van bijna 4 kilometer, voor ons een heerlijke wandeling door het historische centrum van Gent.

Op naar de start!

Omdat we vandaag niet in de gelegenheid waren om zelf een filmpje te maken, maken we dankbaar gebruik van beelden van de Belgische tv. Vanavond in het nieuws van 19.00 uur hadden zij beelden en een interview van  en over de etappe Gent-Terneuzen. Inclusief onze mooie start

 

Na 4 kilometer varen door Gent, komen de boten weer net iets voorbij het ponton terug in het kanaal van Gent naar Terneuzen. Vanaf daar mocht Merel 7 kilometer varen onder polititebegeleiding naar de Arbodkaai voor een herstart. En het lukte zelfs ons om na drie kwartier via een pontje de weg naar de overkant van het kanaal te vinden. Naja hebben we de haven van Gent ook weer gezien.

Een mooie tussenfinish van Merel

Bij deze plek wilden Merel en Jan ook even wisselen. Hoewel er veel stenen op de bodem lagen lukte alles zonder kleerscheuren. Jan was zelfs zo hoffelijk het water in te gaan zodat Merel droge voeten kon houden (Erik legde een geïmproviseerde loopplank voor haar uit.

Jan maakt een vliegende finish

Vanaf Sas van Gent zijn Merel, Lara en Paul op de fiets verder gegaan. Alles verliep voorspoedig, buiten het feit dat de motor opeens 3 keer uitviel. Laten we het houden op een dipje, de enige deze week. De apparatuur was in ieder geval nog helemaal in orde.

Onze mooie knalgele shirts.

Na een mooie finish in Terneuzen, helaas weer achter Nehalennia Kruisweg, kregen we van een andere schipper een aantal tips hoe we harder konden varen met onze catamaran. Door naar voren te gaan zitten (en dus een langere stuurstok te regelen) moet het toch zeker lukken om een halve kilometer per uur sneller te varen omdat de boot vlakker in het water ligt. Gaan we morgen eens uitproberen, dat kan namelijk het verschil zijn dat nu ontstaat tussen ons en de rivalen van de Kruisweg.

 

Wel leuk hoor al die zonnebootjes langs de veel te hoge steiger.

Morgen retourtje Goese Sas door het Goese centrum. De schipper is er klaar voor, de accu’s zijn vol en de boot is al onderweg. Hopelijk zijn WIJ morgen de grote verrassing in Goese Sas!

Oh ja, Rene, het geïnterviewde meisje heeft dit stukje geschreven