Week 25, de week van de waarheid. Zal de boot toch wel blijven drijven? Hoe zit onze boot in elkaar in vergelijking met de anderen? Hadden we toch, naar andere gekeken hebbende, dingen beter op een andere manier kunnen doen? Of zijn we juist blij moet onze toch wat robuuste boot? Dinsdag werd dit gelijk al op de proef gesteld en bleken we een erg goede keuze te hebben gemaakt met onze gele catamaran! Want het waaide namelijk tamelijk hard waardoor er erg hoge golfslag was en een vervelende stroming… Maar door onze robuuste gele boot hebben wij, en dan vooral Fred die lag te koukleumen op de boot, dit toch netjes overleeft. In tegenstelling tot heel wat andere teams. Dit heeft ons, en dus ook mij, erg veel blijdschap gegeven en natuurlijk hoop voor het verloop van de rest van de week. Woensdag was het weer wat opgeklaard en mocht Suzanne aan de start komen voor een wat zonnigere ronde Veerse Meer. Op een wat knullige start na kende de 25km lange etappe een goed verloop.
Tja als je schroefjes vastdraait, moeten ze eens los...
De woensdag was ook de dag dat we onze nieuwe Friese vrienden hebben ‘’ontmoet’’. Hiervan zullen wij nog een hele week profijt hebben in de vorm van gezelschap en heel wat nuttige tips over verbeteringen voor volgende jaar(als meneer Schuurbiers weer een groepje leerlingen zo enthousiast kan maken als dat wij dat waren!). Donderdag moesten we vroeg opstaan want we moesten om 8 uur in Gent zijn, dan werden de boten te water gelaten. Deze dag was het grote moment voor Merel en Jan die respectievelijk het eerste(door de binnenstad van Gent) en het tweede deel van de etappe(de rest naar Terneuzen) gingen varen. Terwijl Merel onderweg was met onze gele boot naar de start, ging de rest van het groepje, inclusief meneer Schuurbiers en de moeder van Merel, site-seeing doen in het centrum van Gent(dat was niet geheel express). Na heel wat interviews voor de krant, tv en radio moest Merel starten om vervolgens 4.2km te moeten varen en 7km onder toezicht moest varen naar de herstart waar Jan aan ging deelnemen. Waar vervolgens Jan de race heeft uitgevaren met wat kleine probleempjes zoals een motor die stil viel. De volgende dag, vrijdag, was Lara aan de beurt. Zij ging van Goese Sas naar Goes varen om vervolgens ongeveer het zelfde rondje weer terug te varen. Veder is hier niet echt iets bijzonders gebeurt behalve dan dat ik mijn eerste echte aanrijding met een auto heb meegemaakt en ook zeker heb gevoeld. Lara heeft hier erg netjes gevaren en door wat stuur problemen bij de Kruisweg (die vonden het opeens leuk om i.p.v. rechtdoor te gaan rondjes te gaan varen) hadden wij voor het eerst een gelijke stand met de Kruisweg maar omdat zij het in een net iets snellere tijd hadden gedaan waren zij, voor de verandering, weer eens eerste geworden…
Smile!
Toen was de laatste dag aangebroken, de zaterdag. De dag waar ze, de mensen van de organisatie, een deel van het parcours hadden geskipt… Omdat het zogenaamd te slecht weer zou worden. Dit vonden wij erg jammer want nou juist onze boot kon zo goed tegen het iets ruigere weer. Maar het betekende overigens wel dat we twee uur later konden opstaan(voor sommige zelfs vier uur later…). Dit was de dag voor Erik. Hij had de eer om het laatste, maar achteraf ook wel strategisch de moeilijkste, etappe te varen. Dit kwam doordat de zon niet tot nauwelijks scheen waardoor de motor het een beetje moeilijk had. Maar desondanks hebben wij, en dan vooral Erik, de gehele etappe uitgevaren en zelfs nog aan het einde, wat overigens bij de wedstrijd hoorde, twee sprints gedaan. En weer konden we terug kijken op een zeer geslaagde dag, en zeker ook op een zeer geslaagde week met alles dat perfect bleef werken niets dat we hebben moeten vervangen alleen af en toe eens een schroefje moeten vast draaien. Dus al met al ben ik, wat het ging over mijn ervaringen en wat ik er van vond, erg blij met hoe alles is gelopen. En was het echt een week om nooit meer te vergeten!!(al zou ik het geen tweede keer kunnen/willen doen;))
